(kojarzonej z elementem ognia, który jest słabszy od wody) i wszystkich innych kami, lub też bóstwem jej współrzędnym i współzależnym. Konsekwencją tego było także ogłoszenie supremacji chramu Ise nad wszystkimi pozostałymi chramami w Japonii oraz podkreślanie boskości linii cesarskiej. W.-sh. poddało też krytyce teorię honji-suijaku (zakładającą, że bóstwa japońskie są tymczasową formą buddów i bodhisattwów), głosząc wyższość shinto nad buddyzmem, wynikającą z przekonania, że japońskie kami są formą podstawową, której odbiciem są buddowie i bogowie buddyjscy. Ogłoszono szereg tekstów w.-sh., m.in. powstałe rzekomo w epoce Nara (710-784), a w rzeczywistości w połowie epoki Kamakura (1192-1333), tzw. Shinto-gobusho ['księgi shinto w pięciu częściach'].